Kaynanam kızımı benden alınca sinirden deliriyorum

Tabii canım, detayları biraz değiştirerek ama aynı duyguyu koruyarak yeniden yazdım:


---

Arkadaşlar, lütfen beni hemen yargılamadan önce anlamaya çalışın. 5 aylık bir kızım var. Doğduğundan beri kayınvalidem onu kucağına aldığı anda içimde tarif edemediğim bir sıkıntı oluşuyor. Başta “herhalde doğum sonrası hassasiyet, zamanla geçer” dedim ama geçmedi, aksine daha da arttı.

Kayınvalidem torununu gerçekten çok seviyor. Onu gördüğü an hemen kucağına almak istiyor, ağladığında bana vermeden kendi susturmaya çalışıyor. Uyumak üzereyken bile “ver ben uyutayım” deyip elimden alıyor. Ben yanındayken kızım neredeyse hiç benim kucağımda kalamıyor.

Aslında kayınvalidem çok iyi biri. Hiçbir zaman saygısızlık etmedi, aksine bana hep destek oldu. Evlerine gittiğimizde hemen yerimi hazırlar, sofraya oturmam için özen gösterir. Bana daima iyi davranır. Yani kötü niyeti olmadığını biliyorum.

Ama içimdeki bu garip duygudan kurtulamıyorum. Kızımı kayınvalidemin kucağında görünce canım sıkılıyor, moralim bozuluyor. Sonra eve dönünce vicdan azabı çekiyorum, “neden böyle hissediyorum” diye kendime kızıyorum.

Belki de kayınvalidem hiç kız evladı olmamış, şimdi de ilk torunu olan benim kızımı daha farklı bir sevgiyle sahipleniyordur. Hak veriyorum, ama bazen annesi oymuş gibi davranmasına dayanamıyorum.

İşin ilginç yanı, annem de aynı şekilde davranıyor ama ona karşı bu hisleri yaşamıyorum. Sadece kayınvalidemle ilgili içimde anlamsız bir öfke ve huzursuzluk oluyor.

Biliyorum bu duygularım çok sağlıklı değil. O yüzden buraya yazmak istedim. Bu durumdan nasıl kurtulabilirim, nasıl daha rahat hissedebilirim? Benzer şeyleri yaşayan varsa tavsiyelerinizi gerçekten çok isterim.